and the rain
which falls
is a strontium
rain

a cleaving atom
splinters light
and throws up
a mushroom
of turgid cloud

my body
becomes rigid
to a shadow
in two dimensions

I am no more

and the rain
which falls
is a strontium rain

there goes a droplet
from my canteen
down my chin
 

The Second Day


 

en de regen
die valt
is een strontium
regen

een splijtend atoom
versplintert licht
en stolt de wolken
tot een paddestoel

mijn lichaam
verstart
tot een twee-dimensionale
schaduw

ik ben niet meer

en de regen
die valt
is een strontium
regen

er loopt
een druppel
uit de veldfles
langs mijn kin