a cleaving atom
splinters light
and throws up
a mushroom
of turgid cloud

my body
becomes rigid
to a shadow
in two dimensions

I am no more

and the rain
which falls
is a strontium rain

there goes a droplet
from my canteen
down my chin
 

The Second Day

een splijtend atoom
versplintert licht
en stolt de wolken
tot een paddestoel

mijn lichaam
verstart
tot een twee-dimensionale
schaduw

ik ben niet meer

en de regen
die valt
is een strontium
regen

er loopt
een druppel
uit de veldfles
langs mijn kin